Βρέθηκα στο δημοτικό σταδιο Ρόδου για την περιγραφή του αγώνα Διαγόρας – Απόλλων Καλυθιών. Συνήθως οι δημοσιογράφοι παλαιότερα υπήρχαν ειδικά θεωρία για να μπορούμε να κάνουμε την δουλειά μας . Πριν από τρία χρόνια πραγματοποιήθηκε μια ολοκληρωτική ανακαίνιση του Δημοτικού σταδίου με μια διαφορά . Η αρχαιολογία απαγόρεψε να δημιουργηθούν τα δημοσιογραφικά και στα λεγόμενα ορεινά της σκεπαστής φτιάχτηκε …κάτι που να θυμίζει υποτίθεται δημοσιογραφικά θεωρεία. Ο θεός να τα πει έτσι. Μπήκε ένα ξύλο πάνω σε σίδερα για να μπορούμε να βάλουμε έναν υπολογιστή και τα χαρτιά μας , καρέκλες που πρέπει να είναι στο γήπεδο τα τελευταία 30 χρόνια εκεί .
Όμως μπορεί αυτά να είναι απλά και στο φινάλε να μας βοηθούν να κάνουμε την δουλειά μας , αυτό που δεν χωνεύεται είναι ότι είμασταν κάτω από την σκεπαστή και κυριολεκτικά γίναμε …παπί. Διότι η σκεπαστή ήταν …ανοικτή . Δηλαδή ήταν τόσο υπέροχα φτιαγμένη που τα νερά έμπαιναν από παντού, έμπαζε από επάνω μας , το νερό ήταν τόσο που χρειαζόσουν κυριολεκτικά ομπρέλα για να σταθείς στο σημείο. Και όλα αυτά από την “εξαιρετική” δουλειά που έκανε ο ανάδοχος του έργου – εργολάβος ο οποίος ήταν άτυχος διότι δεν υπολόγισε ότι στην Ρόδο κάπου – κάπου βρέχει. Η μόνωση που έκανε στην ταράτσα της σκεπαστής ήταν γεμάτη κακοτεχνίες και απορώ ο δήμος που παρέλαβε το έργο ποιος ήταν ο μηχανικός που δεν πήρε χαμπάρι το πόσο κακή ήταν η κατασκευή και η υποτιθέμενη ανακαίνιση. Όλα αυτά στο πρόγραμμα Φιλόδημος η οποία ανακαίνιση του γηπέδου κόστισε 843. 000 ευρώ στο περίπου το νούμερο .
Είναι αυτό που λέμε ελληνικές δουλείες του ποδαριού να κονομήσουμε τα λεφτά , να κοροιδέψουμε την κοινωνία και να μας μείνει περισσότερο κέρδος στο τέλος της ημέρας .
Αυτόν τον εργολάβο που δεν γνωρίζω ποιος είναι και ούτε με ενδιαφέρει να του ξαναδώσετε έργα με απευθείας ανάθεση αυτήν την φορά μην χάσουμε την …ράτσα . Αντε πιά ανίκανοι “τεχνοκράτες “
