Από το facebook αλίευσα μια πραγματική ιστορία που είχε γράψει ο προπονητής της Ρόδου πριν μερικά χρόνια Γιώργος Στράντζαλης . Ο λόγος ο Μιχάλης Βογιατζάκης . Να του στείλουμε την αγάπη μας και θέλουμε να είναι πάντα γερός και δυνατός . Ο άνθρωπος ιστορία στον ΑΣ Ρόδος. Διαβάστε ασχολίαστα
Με αφορμή μια φωτό ..
Λίγο σε θυμήθηκα 
Η πράσινη ιστορία .. έχει κ την καρδιά του Ελαφιού .. κ ονομάζεται
Βογιατζάκης Μιχάλης ..
Είχα την ευτυχια να γνωρίσω κ να συνεργαστώ με τον Φροντιστή .. που μου έμαθε .. πως αγαπούν την ομάδα τους ..
όλα ξεκινούν από την τρελα του .. όχι μόνο για την ομάδα αλλά κ για την ευθύνη που έχει .. σαν Φροντιστης 
ενα απίστευτο περιστατικό …
Ο Μιχάλης έχει χρόνιο πρόβλημα με τα πόδια κ τα δυο ! Εγχειρήσεις που δεν του έλυσαν τα προβλήματα .. ποτέ δεν παραπονέθηκε ..
είχαμε προπόνηση μακρυά από την πόλη σε χωριό της Ρόδου .. που δεν είχε περίφραξη ο χώρος .. δεν ήταν γήπεδο απλα ήταν ένας χώρος με γρασίδι που μας επέτρεπε να προπονηθούμε .. ήταν η δεύτερη μου μέρα σαν προπονητής στη Ρόδο ..
υπήρχε ένας γκρεμός όχι απότομος σαν πλαγιά .. κ κάτω περίπου στα 50 μέτρα ένα ρυάκι .. έβρεχε κ η βροχή δυνάμωνε .. όταν τελείωσε η προπόνηση , όλοι οι παικτες έφυγαν .. με τα αυτοκίνητα τους .. εγώ με τον Τρελό ( Σταμάτη Καντιμοιρη ) .. έναν απίστευτο Ανρθωπο κ παίκτη .. μείναμε για να μαζέψουμε τους κώνους , φανελάκια κ τις μπάλες ..
του φώναξα , που είναι ο Κ Μιχάλης μήπως έφυγε 
Αποκλείεται μου λέει , κάπου εδώ θα είναι μαζί με το αθλητικό υλικό ψάχναμε κ τον Κ Μιχάλη .. Μιχάλη Μιχάλη , ο Τρελός φώναζε .. κ κάποια στιγμή ακούγετε μια φωνή εδώ κάτω είμαι .. τρέχουμε στον γκρεμό .. που είχε ήδη λάσπη πολύ λάσπη .. κ βλέπουμε τον Κ Μιχάλη κάτω στο ρυάκι με δυο μπάλες στα χέρια κατέβηκα για τις μπάλες .. ρε είσαι τέλος πως θα ανέβεις τώρα του φωνάζω
Τον σπρώχναμε με τον Σταμάτη , σιγά σιγά γιατί γλιστρούσε .. κάναμε σχεδόν μισή ώρα να τον καταφέρουμε ..
αυτός είναι ο Κ Μιχάλης ..
η Αγαπη του δεν είναι θυσία για την ομάδα .. είναι Τάμα ..
Η Αγαπη του δεν Υποχρέωση για την ομάδα είναι Τάμα ..
Το δωματιάκι που έχει με όλες τις ιστορικές εμφανίσεις , φωτογραφίες , λάβαρα των άλλων ομάδων .. δεν είναι συλλογή .. αλλά το DNA του .. κ είναι πράσινο εντελώς ..
Ήθελα να του αφιερώσω στην πρώτη μου χρονιά σαν Κοουτς την Άνοδο .. δεν τα κατάφερα .. αλλά κατάφερα να είμαι στην καρδιά του κ αυτός στην δίκη μου
Τέλος .. ο Φροντιστής , ακούει αλλά δεν μιλάει ..
ο Φροντιστής όταν χάνει η ομάδα κλαίει .. κ κλαίει μόνος του .. κ δεν βρίζει
Ο Φροντιστής όταν κερδίζει .. συγχαίρει όλους .. αλλά πανηγυρίζει μόνος του ..
Ο Φροντιστής δεν είναι το αυτί , κανενός .. είναι μόνο για πάρτη του .. απλα γιατί όλοι αλλάζουν .. όλοι φεύγουν .. αλλά αυτός μένει παντα εκεί .. για υποδεχθεί τον επόμενο
Σε Αγαπώ 
